Aquí estamos os eternos sufridores, 5 dos 6000 que onte estaban en Balaídos vendo perder o Celtiña no seu debut, pero como os chamo eu son a familia celeste, esa que ves cada 15 días fai xa anos, esas persoas anónimas coas que compartes emocións, bagoas, sonrisas ( ultimamente poucas), nervos e aquí estamos no descanso do partido ( faltan Pauliño e Sindo que onte non puideron asistir).
E para mín esto é o bonito de Balaídos porque fai unha unión especial, moi divertido e extraña. E esta xentiña é realmente esa que sinte o Celta, que ano tras ano xoguemos onde xoguemos, sexa Champions sexa segunda, chegua finais de Agosto e a primeira xornada e alí están, os que nunca fallán, os que sempre están ahó. "como sempre os de sempre". E sei que este ano a pesar de perder onte o primeiro partido este ano vai ser diferente e imos facer unha mellor tempada, non sei se ascenderemos pero imos a estar loitando ata o final e a xente que vaia a balaídos vai a ser vital polo que moita calma, ningún asubío e moito ánimo para o equipo polo menos ata decembro.
E nada darlle un saúdo a toda a xentiña en especial a Andrea e que espero que cando en Febrero volva o meu asento de balaídos poida ver gañar o equipo, e en xunio ir todos a tomarlle unha cervexa a Praza América a festexalo.
SEMPRE CELTA
1 comentario:
Si q somos como una familia xDDD y nos abandonas, que haremos ahora sin ti?? aiss te echaremos de menos, con lo q m reia yo yendo a balaidos.. ahora no será lo mismo.. por lo menos esperemos q cuando vuelvas estemos en la zona alta d la clasificación para q t lleves una alegría.. recuerda q nos tienes q dejar un cd con tus canciones jajaj para ir llevando mejor tu ausencia :p
Bikiñoss
Publicar un comentario